به نام خدا

در آسمان پر ستاره شاعران کرد، یکی از در خشانترين چهره­ها ،میرزا عبدالرحیم  سابلاغي (مهابادي )متخلص و مشهور به وفایی است .سال تولد او را 1844در مهاباد و وفات او در سال 1902بعد از سومين سفرش به زيارت خانه خدا در عربستان دانسته­اند.او شاعری بسیار نازک دل و در عين حال توانمند و پركار بود ؛گویی سبکی را که در شعر فارسی هندی می خوانند، در شعر كردي نمونه های اعلایش می تواند اشعار وفایی باشد.عشق وتوصیفات طبیعت درشعر وفایی نمود خاصی دارد به گونه ای که کمتر شعری از وفایی هست که از طبیعت تاثیر نگرفته باشد.در عين حال اشعار او مملو از احساس و زيباييند و  حال و هواي عارفانه و عاشقانه دارند؛وفايي به دو زبان كردي و فارسي شعر سروده است و در هر دو زمينه تبحر خود را به كمال نشان داده است،اما متاسفانه اشعار فارسي او همانند ديگر شاعران كرد زبان فارسي گو آن­گونه كه بايد معرفي نشده­اند.

اين هم دو غزل زيباي فارسي از وفايي :

تيغ ناز

چشم سياه مستت با ما ببين چها كرد
با يك نگه دل و دين از دست ما رها كرد

يك بوسه خون بها كرد لعل لبش ندانم
گر دشمني به دل داشت اين دوستي چرا كرد؟

با هر نگاه و نازم صد بار كشت و خون ريخت
شيرين كجا به فرهاد اين جور و اين جفا كرد

باد صبا ندانم با گل چه نكته اي گفت
كز حسرت دهانت گل جامه را قبا كرد

تنها نه من شهيدم از دست تيغ نازش
هر گوشه را كه بيني صحراي كربلا كرد

قربان چشم مستم خونم بريخت و رستم
در ضمن يك عداوت كار صد آشنا كرد

هندو اگر به كوثر گويند ره ندارد
بهر چه در لبانت خال سياه جا كرد

گيسو نه،باغ سنبل،عارض نه،خرمن گل
اين است آن بهشتي خدا براي ما كرد

زلفت نمي گذارد روي تو سير بينم
اين پاره ابر تاريك روز مرا سياه كرد

صوفي مشو گران جان،صافي شو و خدا خوان
پا بند و بنده نان ،كي رو در خدا كرد؟!

آن ماه رو گشاده،رويش هم  رنگ باده
هم شوخ و شيخ زاده با عهد خود وفا كرد

گفتم لبت ببوسم چشمش به غمزه ام كشت
خوني نكرده بودم اين ترك قصد ما كرد

گفتا توام بميري بي جان لبم نگيري

آب حيات ما را (وفايي)كم بها كرد

بوي گلاب

خوش همی غلطد به رویش طرّه ی پر پیچ و تاب              

گر   ندیدستی  ببین  هندو  بدوش آفتاب

دوش در خواب من آمد چشم خواب آلود دوست         

وین عجب در خواب بودم خواب می دیدم به خواب

شب چو می گریم به یاد رنگ و بوی عارضت             

می دهد  از  خشت  بالینم  سحر  بوی  گلاب

چشم شهلای توأم آتش به جان افروختند             

تُرک مست است این مگر کز دل همی جوید کباب

آب چشم و آتش دل بی قرارم کرده اند                      

چاره ایی  مطرب ، بگو  ساقی  بده  جام  شراب

چشم گریان «وفایی» بین و عکس زلف و رو             

سنبل  و گلدسته ی  برجسته  از هر  قطره  آب

با نگاه مطرب و ساقی بر آن عهدم هنوز                                 

 برنخیزم  روز  محشر  جز  به  آواز  رباب