در زندگی هر کسی آدم هایی هستند که ماندگارند،آدم هایی که در سرنوشت ما دخیل بوده اند،آدم هایی که ردی از خود بر جای گذاشته اند و رفته اند غافل از اینکه تا ابد نقش خود را در ذهن ما حک کرده اند این آدم ها فراموش شدنی نیستند.در این بین شاید معلم ها بیشترین اثر گذاری را در دنیای ذهنی افراد دارند هر کسی در دوران تحصیل یک یا دو معلم را برای همیشه به خاطر می سپارد،گاه ممکن است این افراد تاثیری منفی بر زندگی فرد گذاشته باشند و یا بر عکس ماندگاریشان به خاطر محبوبیتشان بوده باشد.من اما از میان همه معلمانی که از اول ابتدایی تا امروز داشته ام چیزی جر محبت و مهربانی به یاد ندارم اما در این میان گاه دل نگرانی هایی هم بوده است که نمی خواهم به آن اشاره کنم با این حال هیچ گاه نتوانسته ام از خوبی های دبیر ادبیات سال دوم و سوم دبیرستانم چشم بپوشم.تحصیل من در سال دوم و سوم دبیرستان در یکی از محرومترین مناطق کشور و پس از سپری شدن دوران جنگ بود.معلم ادبیات ما از یکی از شهرهای شمالی کشور و از فاصله ای بسیاردور(به گمانم آستارا)آمده بود یادم می آید که اولین سالی که معلم ما شد تا تعطیلات نوروز به خانواده اش سر نزد.با فرهنگ و زبان ما نا آشنا بود اما سریع محبوب ما شد.متانت و خویشتن داری همراه با محبت و دلسوزی وافری که داشتند دانش آموزان را شیفته او کرده بود یا لااقل برای من چنین بود.به خاطر او بود که برای اولین بار شروع به حفظ اشعار کردم و برای نخستین بار بود که با دنیای زیبای شعر و ادبیات آشنا شدم او بود که مرا با عالم رنگین و پران سعدی آشنا کرد او بود که ذهن مرا برای پذیرش معانی بلند شعر حافظ آماده کرد.بعدها وقتی که وارد دانشگاه شدم از آموزه های کلاس ایشان بسیار بهره بردم روزی که دیباچه گلستان را سر کلاس از حفظ خواندم و کتاب گلستانی از او هدیه گرفتم هرگز از خاطرم نمی رود.معلم ادبیات ما آقای عبدالله آقایی به تمام معنا آقایی بود که شایسته تقدیر و تکریم بوده و هست کسی که من به خاطر ایشان حتی رشته تحصیلی و آینده شغلی خود را تعیین کردم و تا امروز با عشق و علاقه ادامه داده ام.تنها به خاطر علاقه به ایشان بود که دبیر ادبیات فارسی شدم هرچند از آن روز تا حالا دیگر هرگز او را ندیدم و ردش را هم نیافتم.خیلی دوست داشتم در دنیای واقعی یا مجازی یک بار دیگر اور ا ببینم اما تا امروز موفق نشده ام.تنها می گویم «هرکجا هست خدایا به سلامت دارش».